مردم با على ( ع ) بيعت مىكنند ، امّا در بىوفايى ضرب‌المثل تاريخ مىگردند . امام را در ميانه راه تنها مىگذارند . امام ( ع ) شاهد انسان‌هاى ضعيف و سست اراده‌اى است كه او را در اجراى عدالت اجتماعى ، برقرارى امنيت و پيكار با دشمنان يارى نمىكنند . امام ( ع ) از چنين انسان‌هايى شكوه مىكند ، آنها را نكوهش مىنمايد و خدا را گواه مىگيرد كه قبول خلافت جز براى هدايت آنها و خدمت به بندگان خدا و برقرارى امنيت و پايدارى دين رسول خدا ( ص ) نبوده است ، كه در يكى از كلمات شيواى خود مىفرمايد : « اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعَلَمُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنِ الَّذىِ كَانَ مِنَّا مُنَافَسَةً فِى سُلْطَانٍ وَلَا الِتمَاسَ شَىْءٍ مِنْ فَضُولِ الْحُطَامِ ، وَلكِنْ لِنَرُدَّ الْمَعالِمَ مِنْ دِينِكَ ، وَ نُظْهِرَ اْلَاصْلَاحَ فِى بِلَادِكَ . فَيَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِكَ ، وَ تُقَامَ الْمُعَطَّلَةُ مِنْ حُدُودِكَ . » « 1 » ؛ خدايا ! تو خود مىدانى كه آنچه از ما صادر شده است نه به خاطر رغبت در قدرت و نه براى رسيدن به چيزى از متاع دنيا بوده است ، بلكه مىخواستيم نشانه‌هاى دين را به جايى كه بود بنشانيم ، و اصلاح را در شهرها ظاهر گردانيم تا بندگان ستمديده‌ات در ايمنى باشند و حدود ضايع شده‌ات برپا گردد . انسان‌هاى دنيا طلبى كه ديروز به طمع رسيدن به منافع دنيوى و انگيزه‌هاى مادى با على ( ع ) دست بيعت دادند ، امروز كه شيوهء على ( ع ) را بر خلاف پندار خود مىيابند ، از روى دشمنى و جهالت به آن حضرت ، نسبت‌هاى ناروا مىدهند . امام ( ع ) گذشته‌ها را يادآور شده و به هدف مقدس خود كه هدايت و عدالت‌خواهى و ياورى از ستمديده است پايبندبوده و مىفرمايد : « لَمْ تَكُنْ بَيْعَتُكُمْ إِيَّاىَ فَلْتَةً ، وَلَيْسَ أَمْرىِ وَ أَمْرُكُمْ واحِداً . إِنّىِ أُرِيدُكُمْ لِلَّهِ ، وَ أَنْتُمْ تُرِيدُونَنِى لأَنْفُسِكُمْ ، أَيُّهَا النَّاسُ ، أَعِينُونِى عَلَى أَنْفُسِكُمْ ، وَايْمُ اللَّهِ لَأُنْصِفَنَّ الْمَظْلُومَ مِنْ ظالِمِهِ ، وَ لَأَقُودَنَّ الظَّالِمَ بِخَزَامَتِهِ حَتَّى أُورِدَهُ مَنْهَلَ الْحَقّ وَ إِنْ كَانَ كَارِهاً . » « 2 » ؛

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 131 . ( 2 ) . نهج‌البلاغه ، خطبهء 136 .